และแล้วอะไรบางอย่างก็หลุดลอยหายไปจากชีวิตเรา... 

 

ทิ้งไว้แค่ความเจ็บปวด...จิตใจยังไม่เท่าไหร่...แต่ร่างกายนี่สิ...

 

ตอนนี้ฉันน้ำหนักลดลงไปอย่างเรื่อยๆๆ

 

มันคงดีสำหรับคนที่รักษาหุ่น  แต่ฉันสิ  เฮ้อ...

 

น้ำหนักตอนนี้อยู่ที่ 40 โล แต่ไม่รู้จะลดลงอีกรึป่าวนะ

 

ฉันพยายามกิน แต่มันกินไม่ลงเลยทีเดียว กระเพาะของฉันคงต่อด้านทุกสิ่งทุกอย่าง

 

ระยะสุดท้ายแล้วเหรอนี่...555....ล้อเล่นน่ะ  เราไม่รู้หรอก

 

ฉันเข้าใจนะว่าต้องบำรุงแต่....มันไม่เข้าไปเลย...มันออกมาหมด...

 

ภาวะเครียดลงกระเพาะ  มันทรมานอย่างนี้เอง...ฮือๆๆๆๆ

 

ฉันจะตายมั๊ยเนี่ย...รู้สึกอยากนอน อยากนอน อยากนอน...

 

 

 

 

อย่าบอกว่ารักใคร..ถ้าใจมันไม่คิดอย่างนั้น

 

อย่าโอบกอดใคร..แค่เพียงรู้สึกว่าชอบ

 

อย่าปลอบโยนใคร..ถ้าใจเราไม่อยากได้ใจเค้า (แต่หวังอย่างอื่น)

 

อย่า................... สงสารกันบ้างเถอะ

 

ฮ๊า.... ช่วงนี้ไม่ค่อยดีเลยแฮะ ทั้งๆ ที่ไปไหว้พระทำบุญมาหลายที่แระ จิตใจมันยังว๊าวุ่นอยู่เรื่อย

 

แถมเรื่องซวยๆ ก็เกิดอยู่เสมอเล๊ย ทั้งเรื่องสุขภาพ เรื่องงาน เรื่องเงิน และโดยเฉพาะปัญหาหัวจายเนี่ย

 

สำคัญที่ซู๊ดดดด เพราะถ้าแรงใจมันหายแรงกายก็บ่มีเน้อ แต่เราก็ได้แต่ปลงๆๆๆ ก็เรื่องฟามรักเนี่ย

 

มันขึ้นอยู่กะเราคนเดียวซะเมื่อไหร่ มันต้องขึ้นอยู่กะอีกฝ่ายเขาเสียด้วย ถึงเราจะพยายามมากแค่ไหน

 

เขาไม่ได้รักเราก็คือไม่รัก สิ่งที่ทำให้เรายังติดอยู่กับเขาก็คือคำพูด และการปฏิบัติตัวเขาในอดีตซึ่ง

 

ความเป็นจริงนั้นเขาทำโดยเสแสร้ง แต่เรากลับเชื่อ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหายหน้ามืดตามัวซักที

 

อยากตาสว่างจังเลย ได้แต่รอเวลาน่ะนะ....ฮ๊า....So Bad จริง ๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           โอ๊ยยยย....เบื่ออออ คับช่วงนี้เงินไม่ค่อยสะพัด มีก็แต่สะพัดออกอย่างเดียว ก็ตั้งแต่มีราชรถเป็นของตัวเองน่ะ ชนแล้วล่ะค๊าบพี่น้อง ชนตั้งแต่ยังไม่ได้ใบขับขี่ เลยต้องรีบไปทำใบขับขี่อย่างไว เพราะเดี๋ยวประกันเขาจะมะจ่ายให้ ดีนะชนอยู่คนเดียว ไม่มีคู่กรณี (เออบร้ามะ) เสาอยู่ของมันดีๆก็แถไปชนเข้าซะงั้น หน้าบิ่นเลยคับ เลยรีบกุลีกุจอไปทำซะ ไม่นึกว่าการทำใบขับขี่มันยากส์ ยิ่งกว่าหาสามีซักคนอีกนะคู้นน  วันแรกเราไปนะ รร.สอนขับรถมันพาไป ไอ้เราน่ะก็ไว้ใจ ลางงลางานซะดิบดี พอไปถึงบัตรคิวหมดซะงั้น อุตส่าห์เตรียมอ่านมาแทบตาย ตกม้าตายตั้งแต่ยังไม่ทันออกจากคอก รร.มันก็พากับคับ กับด้วยฟามคับแค้นในทรวง (ไรวะ..มันพาเรามาน่าจะรู้คิวมันเยอะน่าจะพามาตั้งแต่ตี 5 แล้ว) ก็ให้เรามาวันอื่นใหม่ โถ..มันทำยังกับดิฉันนอนอิ่มทิพย์อยู่กะบ้าน งานต้องทำนะเนี่ยหยุดงานวันนึงเหมือนเชือดเนื้อตัวเองทีละชิ้น เราก็ต้องลา ที่นี้มาเองเลยคับ มาตั้งแต่ 6 โมงเช้า นึกไม่ถึงเลยว่าการเดินทางไปสอบนั้นมันแสนไกล๊....ไกล 2 ชม. เต็มๆ กว่าจะถึงกรมขนส่งหนองจอก (ที่ต้องทำที่นี่เพราะโรงเรียนพามาและก็ใช้รถของโรงเรียน) มาถึงแปดโมงเช้าวันอังคาร ได้คิวที่ 107 คับ แม่เจ้า!!!แล้วไอ้ที่ 1-106 นี่มันมาตั้งแต่ชาติไหนเนี่ย พอรอคิวให้เรียกซัก 1 ชม. เราก็เห็นพวกที่ รร.พามา ขอโทษคับ มาก่อนมาหลังไม่ต่างกันเล๊ยย เข้าอบรมพร้อมกัน ตรวจร่างกายพร้อมกันหมด เสร็จสับก็เที่ยง โอ้โห!!สอบข้อเขียนเสร็จ บ่าย 2 ครึ่ง โอ้โหหห!!!! รอคิวสอบปฏิบัติได้สอบเวลาไหนรู้มะ 4.30 ค๊าบบบบ บางคนก็ไม่ได้สอบ รอจนเหี่ยวเลยอ่ะ  แล้วจะได้รับบัตรวันไหนอ่ะ อีกวันนึงเด่ะ! วันรุ่งขึ้นเราก็ไปรอคิวรับบัตรอีกครึ่งวันคับ เสร็จสับดิฉันใช้เวลาทำใบขับขี่ทั้งหมด 2 วันครึ่ง!!!! แม่เจ้าอีกทีนึงเหอะ แต่ก็ภูมิจายนะที่เราสอบผ่านทั้งข้อเขียนและก็ภาคปฏิบัติมาได้ด้วยตัวเอง คนอื่นบางคนเขาใต้โต๊ะกันด้วยนะ (คือมันไม่มีตังไปยัดอ่ะเลยต้องตะเกียกตะกายเอาเอง) กับมาทำงานต่อสิคับ มองหน้าหัวหน้าม่ายติดเลยอ่ะแต่ก็ใช้ลูกไม้ตลกบริโภค โปกฮาเข้าสู้ เฮ้อ...ถ้าจะลางานอีกคราวหน้าคงต้องลาตายแล้วล่ะ ไม่มีวันลาเหลือแล้ว หรือไม่ถ้าลาอีกทีก็ต้องลาออกแล้วล่ะคร๊าบบบ

 

ตอนนี้รู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้จะไปพูดกับใคร ระบายกับใคร

คนใกล้ชิดก็ไม่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง นี่เราอยู่คนเดียวในโลกหรือนี่

ขนาดคนใกล้ตัวยังสังเกตุไม่ออกเลยว่าเราไม่สบายใจ แน่ล่ะ คงไม่มีใคร

จะเข้าใจเราได้ทุกเรื่อง...เรา ฝืนยิ้ม ฝืนพูด ฝืนทำทุกอย่างที่จะทำให้คนรอบข้างสบายใจ

แล้วทำไม ถึงไม่มีใคร ทำทุกอย่างเพื่อให้เราสบายใจได้บ้าง ไม่มีเลย...

ทำไมเราถึงรู้สึกว่าเราฝ่าฟันอยู่คนเดียว...

ทำไมเราถึงรู้สึกว่าไม่มีใครให้เราด้วยความบริสุทธิ์ใจได้...

เหงาจัง...เหงาจัง.....เหงาจัง........

 

ใครสักคนนั้น...ทำไมไม่ใส่ใจเราบ้างเลยนะ......

 

คนรอบข้างที่เฝ้าคอยจะซ้ำเติม ทำให้ฉันไม่กล้าที่จะแสดงให้เห็นว่าฉันอ่อนแอ..

 

 

 

 

 

 

            อัพกันหน่อย จริงๆ แล้วที่ผ่านมาเดือนนึงมันก็มีเรื่องที่จะมาเมาท์กันอ่ะนะ แต่ด้วยฟามที่เป็นคนทำอะไรชอบใช้อารมณ์เลยไม่ได้อัพบล็อคกันเป็นเดือนเลย คือมันไม่มีอารมณ์มาฝอยอ่ะ วันนี้เริ่มมีอารมณ์ อารมณ์โคตรเซร็งเด่ะ เดือนก่อนข้าพเจ้าเอาโทรศัพท์ไปปั่นน้ำ เดือนนี้หายไปเลยคับไม่เหลือแม้แต่ซาก แต่ที่เลวร้ายกว่านั้น ข้าพเจ้าหูชาคับ ชาเพราะอะไรน่ะเหรอ คงไม่ต้องบอกโดนด่าสิคับ หายปุ๊บซื้อใหม่ปั๊บ แม๊ๆๆๆๆ คนมันจะได้ของใหม่ใครก็ฉุดมะอยู่ แต่ได้แบบนี้ไม่ไหวทุนหายกำไรหด ปีนี้ดวงตกสุดขีด ปีหน้าฟ้าใหม่ขอให้ข้าพเจ้าดวงพุ่งกระฉูดไปถึงดาวอังคารด้วยเท๊อออออออะ เทวดาสาธุ๊...(น่านแอบโฆษณาให้เค้าซะ) ที่พุ่งกระฉูดน่ะขอให้พุ่งขึ้นนะค๊าบบบ เทวด๊า....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          วันนี้วันอาทิตย์?... ?! ?  ใช่แล้ววันนี้วันอาทิตย์ที่ 17 กันยายน ซะด้วย หวยออกเมื่อวานนี้ แต่...ข้าพเจ้าต้องมามหาลัยสองวันเลย เพื่อมาหาข้อมูลทำวิทยานิพนธ์...ซึ่งกาลเวลาได้ผ่านล่วงมาถึง ณ ตอนนี้แล้ววิทยานิพนธ์ของข้าพเจ้าก็ยังไม่คืบหน้าไปถึงไหนเล๊ยยยย... มัวแต่มานั่งเขียน Space นี่แหละ (รึป่าว) ก็ไม่อยากแก้ตัวอ่ะนะ แต่นับจากนี้ไปก็จะตั้งใจแล้วววว พ่อแม่พี่น้องเป็นแรงให้ด้วยนะฮับ เพื่ออนาคตอันสดใส (รึป่าวอีกแล้ว) ในวันข้างหน้าซึ่งไม่รู้ว่าความรู้ท่วมหัวหรือวุฒิท่วมตัวแต่ไม่มีความรู้เนี่ยจะเอาตัวรอดรึป่าว  ก็เป็นกำลังใจให้น้องโบว์ด้วยแล้วกันนะค๊า..